Operatie “Epic Fury” markeert een nieuw, bloedig hoofdstuk in de geschiedenis van West-Azië. Terwijl de VS en Israël spreken over het elimineren van nucleaire dreigingen, verhullen zij de brutale realiteit: dit is geen bevrijdingsoperatie, maar een agressieve poging tot herstructurering van de wereldmacht in hun voordeel. Terwijl wereldleiders en politici de bommenregen toejuichen, blijkt dat de raketten die neerkomen op Teheran en Qom massaal burgerslachtoffers eisen en vernieling aanrichten. De gruwelijke praktijken die werden toegepast in de Palestijnse genocide worden nu toegepast in Zuid-Libanon, Teheran, … De bombardementen in Iran smoren de legitieme en noodzakelijk sociale strijd van de Iraanse werkende klasse in bloed en puin. Stop dit bloedvergieten.
Stop het imperialisme. Hands off Iran. Women Life Freedom.
De verwoestende gevolgen: bommen als brekers van verzet
Trump doet beroep op de bikkelharde strijd van de Iraanse massa’s om de belangen van het imperialisme te verkopen als hulp aan de Iraanse massa’s. Hij wordt daarin bijgestaan door rechtse figuren en politici voor wie het lot van de Iraanse bevolking het laatste van hun zorgen is, net zoals ze vonden dat er in Gaza geen genocide plaatsvond. De Iraanse massa’s hebben in de voorbije maanden van verzet, bijzonder hard geleden onder de repressie van het regime. Onze solidariteit gaat uit naar hen.
Het is niet de eerste keer dat het imperialisme gebruik maakt van het verhaal dat ze zogezegd de bevolking te hulp schieten. Dit gebeurde ook in Afghanistan, in Libië en in Syrië, en het is ook een koloniale verzinsel: kolonisatie gebeurde om de bevolking te helpen met het “beschavingsproces”, om hen paternalistisch “op te voeden”.
Een van de meest directe en tragische gevolgen van deze imperialistische interventie is het breken van het sociaal verzet. Oorlog ontneemt het verzet in eerste instantie haar zelforganisatie. Meer nog, wanneer mensen gedwongen worden om in overlevingsmodus te gaan – zoekend naar voedsel, water en veiligheid onder een regen van bommen – verschuift de focus in een eerste reactie weg van de sociale strijd tegen het regime.
De Iraanse bevolking wordt hierdoor dubbel slachtoffer: enerzijds van de repressie van een tiranniek theocratisch regime dat in januari nog minstens 7.000 demonstranten vermoordde, en anderzijds van een buitenlands imperialistische mogendheid die hun land reduceert tot een slagveld om macht. Je kunt een samenleving niet naar bevrijding en democratie bombarderen. De geschiedenis in Irak, Afghanistan en Syrië leert ons dat Amerikaanse bommen enkel leiden tot chaos en tirannen waarbij de hele werkende klasse en vooral vrouwen en de meest kwetsbare groepen uiteindelijk veel slechter af zijn.
De “Venezolaanse Optie” en de hoogmoed van het Trumpisme
Het dominante motief achter deze operatie is het VS-Israël imperialisme dat opportuniteiten ziet, zonder enige interesse in democratie. De zogenaamde “Venezolaanse optie” suggereert dat Trump en Netanyahu hopen op een snelle “onthoofding” van het regime, een vernietiging van haar infrastructuur om vervolgens een deal te sluiten met de restanten van de Revolutionaire Garde. Net zoals in Venezuela zouden ze zo hun eigen belangen veiligstellen, zonder een reële verandering in het politieke establishment. Het Israëlische regime maakt gebruik van een momentum om haar unieke macht in de regio nog explicieter te versterken, een ineenstorting van het Iraans regime is in die optiek bijzonder interessant.
Deze benadering ademt een koloniale minachting voor de zelfbeschikking van het Iraanse volk. Trumps lippendienst aan het Iraanse verzet is smakeloos. Het enige wat hem interesseert is een vazalregime dat de Amerikaanse en zionistische belangen – met name de controle over olie- en gasreserves en de strategische Straat van Hormuz – veilig stelt. Het is een geopolitiek schaakspel waarbij de 90 miljoen Iraniërs slechts pionnen zijn in een poging om de volledige regio van West-Azië onder zionistische en VS-controle te plaatsen.
Deze brutale imperialistische machtspolitiek is deel van het nieuwe tijdperk van wanorde, met verhoogd imperialistisch conflict en protectionisme. Deze komt als gevolg van de steeds tragere groei en meer acute, meervoudige crisissen van het kapitalisme. Deze nieuwe, chaotische en door militarisme, economische schokken en oorlog getekende periode volgt op het einde van het tijdperk van globalisering en vrijhandel. Daarin leek de VS de enige globale supermacht, dit tijdperk is – door de opkomst van staatskapitalistisch China – reeds een aantal jaren ten einde gekomen. Met haar imperialistische machtsgreep in Venezuela, de poging daartoe in Iran, de claim op Groenland, het economisch wurgen van Cuba, … positioneert het VS-imperialisme zich strategisch tegenover die andere, concurrerende kapitalistische as vertegenwoordigd door China, Rusland en hun ‘bondgenoten’. De strijd tussen de grotere en kleinere imperialistische mogendheden voor toegang tot essentiële grondstoffen, controle over markten en productie wordt alsmaar intenser en bloediger.
Koloniale methodes: verdeel en heers
Een essentieel onderdeel van de imperialistische strategie is het gebruik van koloniale methodes om de bevolking te verdelen. De geschiedenis van Iran is getekend door dergelijke inmenging, met als dieptepunt de door de CIA gesteunde staatsgreep van 1953 tegen de democratisch verkozen premier Mosaddeq. Vandaag zien we diezelfde dynamiek: het imperialisme probeert bevolkingsgroepen, religies en sociale groepen tegen elkaar op te zetten om een eenheid op klassebasis, die bedreigend zou kunnen zijn voor hun dominantie.
Onderdrukte minderheden als de Koerden zullen hun vrijheid en zelfbeschikking niet bekomen als onderdeel van een door de VS gestuurd imperialistisch plan. Ze werden reeds meermaals, in verschillende landen, verraden door datzelfde VS-imperialisme, dat zich niet bekommert om democratische rechten of het recht op zelfbeschikking.
Werkelijke vrijheid en zelfbeschikking vergen een breuk met kapitalisme en imperialisme. Alleen een revolutionaire overgang naar een samenleving van democratisch zelfbeheer — in gemeenschappen en op werkplaatsen, verbonden door solidariteit — kan daarvoor de basis leggen. Zo’n socialistische omvorming van de regio is slechts mogelijk wanneer alle onderdrukte volkeren in een vrij en democratisch kader hun recht op zelfbeschikking realiseren.
Intersectionele solidariteit: de enige weg voorwaarts
Tegenover de logica van bommen en verdeeldheid moet een intersectionele benadering van solidariteit staan. Met intersectioneel bedoelen we de realisatie en erkenning dat klasse-uitbuiting en andere onderdrukkingssystemen elkaar binnen het kapitalisme wederzijds vormen en versterken. De “Vrouw, Leven, Vrijheid” (Jin, Jiyan, Azadî) beweging ontstaan in Iran, is een heel belangrijke basis om op te bouwen. Deze beweging, die de strijd benadert als het samenbrengen van slachtoffers van alle vormen van onderdrukking en uitbuiting, kan een belangrijk fundament zijn waarop een anti-imperialistische strijd kan worden gebouwd. Ze verenigt genderonderdrukking, economische eisen en de strijd van nationale minderheden. Ze draagt het potentieel in zich om de onderdrukten te verenigen tegen imperialisme, kapitalisme en de lokale tirannen.
Onze solidariteit met het verzet tegen oorlog en dictatuur is niet abstract of performatief. Ze ondersteunt de onafhankelijke zelforganisatie van de massa’s. Dit betekent:
- Onvoorwaardelijke verdediging van de beweging tegen imperialisme: “Handen af van Iran”. Stop de oorlog!
- Geen steun aan het Iraanse regime: solidariteit met de werkenden en onderdrukten betekent ook hun strijd tegen de theocratische dictatuur steunen. We wijzen de valse keuze tussen “kampen” van onderdrukkers af. Steun aan de onafhankelijke organisaties van het sociale verzet, van vakbonden tot ‘vrouw, leven, vrijheid’.
- We moeten de strijd voeren tegen onze eigen regeringen die deze agressie faciliteren. Stop het Trumpisme, in België en internationaal.
- Kant kiezen voor álle onderdrukten: of het nu gaat om de Iraanse werkenden in de oliesector, de vrouwen die hun hoofddoek afwerpen of de Koerden en Palestijnen die strijden voor zelfbeschikking; hun bevrijding is onlosmakelijk verbonden, als een gemeenschappelijke strijd tegen kapitalistische onderdrukking.
Conclusie: een toekomst zonder tirannen
De weg naar een vrij West-Azië loopt niet via Washington of de bunkers van de opperste leider. De huidige escalatie dreigt de regio in een decennialange chaos te storten, vergelijkbaar met Libië of Irak. Zo’n chaos zal ook doorsijpelen naar de rest van de wereld, met opnieuw de meest kwetsbaren die de factuur zullen betalen.
Echte bevrijding kan enkel van binnenuit komen, gedragen door een beweging die weigert te buigen voor zowel monarchie als theocratie. Solidariteit is ons sterkste wapen. Het is de erkenning dat de strijd van de student in Teheran, de arbeider in de olieraffinaderij en de activist in de diaspora één en dezelfde is: een strijd voor een menswaardig bestaan, vrij van kapitalistische uitbuiting en imperialistische agressie. Alleen door deze intersectionele eenheid te smeden, kunnen we de cyclus van geweld doorbreken en bouwen aan een wereld waarin de mensen zelf hun geschiedenis schrijven.
We gebruiken de term West-Azië ipv “Midden-Oosten”. De term “Midden-Oosten” is een koloniale en eurocentrische term. De naam beschrijft niet waar de regio ligt, maar hoe ver ze van Europa verwijderd is. “West-Azië” daarentegen is geografisch neutraal: het verwijst gewoon naar het westelijke deel van het Aziatische continent.